İki üç yaşında çocuğu olan ailelerin çoğu ekran kullanır ve çoğu, tablet elden alındığı anda sakin bir öğleden sonranın tüm bedeniyle yapılan bir protestoya dönüştüğünü görmüştür. Ne kadarının fazla olduğunu, çizgi filmlerin bir zararı olup olmadığını ya da çocuğunuzun neden ekran için başka her şeyden daha çok ağladığını merak ediyorsanız, doğru soruları soruyorsunuz. Cevap nadiren "hiç" olur. Cevap, çocuğunuzun önceden bilebileceği ve sizin sürdürebileceğiniz bir düzendir.
Bu yaşta neden oluyor
Ekranlar küçük çocuklar için alışılmadık derecede sürükleyicidir ve bu tasarım gereğidir. Hızlı sahne geçişleri, parlak renkler, ani sesler ve sürekli yenilik, yönelim refleksini, yani dikkatin yeni olan her şeye otomatik olarak çekilmesini tetikler. Bir yetişkin bu çekimi fark edip başka yere bakabilir. İki yaşındaki bir çocuk bakamaz: beynin planlama ve dürtü kontrolünden sorumlu kısmının bu işi güvenilir biçimde yapmasına daha yıllar vardır. Keyifli bir şeyi başkası öyle dediği için bırakmak, bu yaştaki bir çocuktan isteyebileceğiniz en zor şeylerden biridir; bir sonraki bölümü otomatik başlatan bir ekran da bunu daha da zorlaştırır.
Ekran süresiyle ilgili endişe, ekranın ne yaptığından çok neyin yerini aldığıyla ilgilidir. Küçük bir çocuğun gününde belli sayıda uyanık saat vardır ve bu yaştaki gelişim yerde oynamaya, tırmanmaya ve koşmaya, karşılıklı sohbete ve uykuya dayanır. İzleyerek geçen her saat, bunlara harcanmayan bir saattir. Yatma saatine yakın ekranların ayrıca önemli olmasının başka bir nedeni vardır: hem ışık hem de heyecan yavaşlamayı geciktirir, bu yüzden çocuk daha geç uykuya dalar ve daha az uyur.
Yaklaşık üç yaşın altındaki çocuklar da bir ekrandan, aynı şeyi karşılarında yapan bir insandan öğrendiklerinden çok daha azını öğrenir. Araştırmacılar buna "video açığı" der. Videoda birinin bir nesnenin adını söylediğini izleyen küçük bir çocuk çoğu zaman sonrasında o adı söyleyemez, oysa aynı çocuk bunu karşısındaki bir yetişkinden kolayca kapar. Ekranlar çocuğunuza karşılık veremez, cevabını bekleyemez ya da bakışını takip edemez; bu yaştaki dil ve öğrenme ise tam da bu karşılıklara dayanır. Birlikte izlemenin ve gördüklerinizi konuşmanın bir programın değerini değiştirmesinin nedeni budur.
Ne işe yarar
Rakamları bilin ve onlara bir sınav gibi değil, bir yön gibi bakın. Dünya Sağlık Örgütü iki ile dört yaş arasındaki çocuklar için günde en fazla bir saat hareketsiz ekran süresi önerir ve daha azının daha iyi olduğunu söyler. Amerikan Pediatri Akademisi iki ile beş yaş arası için, mümkünse bir yetişkinle birlikte izlenen, günde yaklaşık bir saate kadar kaliteli içerik önerir. Çocuğunuz şu anda bunun çok üzerindeyse, cumaya kadar öneriye ulaşmaya çalışmayın. Sıradan bir günün gerçekte nasıl göründüğünü sayın, sonra her seferinde bir zaman dilimini kısın.
Yavaş olanı seçin ve birlikte izleyin. Sakin tempolu, basit hikâyeli ve her bölümde tek bir net fikir olan programları küçük bir çocuk daha kolay takip eder, siz de hakkında daha kolay konuşursunuz. En azından bir kısmında çocuğunuzla oturun ve olanlara kelime katın: "Ayı üzgün. Neden üzgün? Şapkasını düşürdü." Sonrasında gerçek hayata bağlayın: "Senin de şapkan var. Hadi onu bulalım mı?" Öğrenmenin çoğu bu sohbette olur.
İsteklere cevap vermek yerine zamanı sabitleyin. "Her gün öğle yemeğinden sonra bir bölüm", çocuğunuz her istediğinde karar vermekten çok daha kolay yaşanır. Sabit bir zaman pazarlığın çoğunu ortadan kaldırır, çünkü "İzleyebilir miyim?" sorusunun cevabı hep aynıdır. Doğal olarak biten bir zaman seçin, örneğin dışarı çıkmadan hemen önce; böylece ekranın kapanması bir yere varır.
Önce haber verin, sonra net bir bitişi kendiniz yapın. Küçük çocuklar geldiğini görebildikleri ve duyabildikleri bir bitişle çok daha iyi baş eder. "Bu şarkı bitince ekran kapanıyor ve parka gidiyoruz." Şarkı bittiğinde sakin bir şekilde ekranı kendiniz kapatın ve tartışmadan doğrudan sıradaki şeye geçin. İlk bir iki hafta gözyaşı bekleyin. Bitiş her seferinde aynı şekilde olursa çoğu çocuk onunla savaşmayı bırakır, çünkü savaşacak bir şey kalmamıştır.
Bazı yerleri ve zamanları herkes için ekransız yapın. Yemekler, yatmadan önceki bir saat ve yatak odası en önemli üçüdür, çünkü ekranlar en çok burada yemeğin, sohbetin ve uykunun yerini alır. Kural, yetişkinleri de kapsadığında en iyi işler: akşam yemeğinde masada ters çevrilmiş bir telefon, her türlü açıklamadan daha çok şey öğretir. Ailenizin kurallarını kısa bir medya planı olarak yazmak, buzdolabındaki bir yapışkan not olsa bile, zor bir günde onlara tutunmayı kolaylaştırır.
Zor anlar için başka bir şey hazır bulundurun. Doktor bekleme salonu, uzun bir kuyruk, akşam yemeğinden önceki yirmi dakika: ekranın uzatıldığı anlar bunlardır ve önceden bellidirler. Çantada ya da mutfakta, sadece bu anlarda çıkan birkaç şeyle dolu küçük bir "sıkılma kutusu" bulundurun: çıkartmalar, küçük bir el feneri, birkaç oyuncak araba, kalın sayfalı bir kitap. Ekranlar ara sıra gerçekten imkânsız bir an için araç olabilir, ama olağan cevap onlarsa çocuğunuz sakinleşmenin diğer yollarını hiç çalışamaz.
Nelerden kaçınılmalı
Ekranı varsayılan sakinleştirici yapmak. Bir tablet öfke nöbetini hızla durdurur ve bırakılmasının zor olmasının nedeni de tam olarak budur. Ama her zaman ekranla sakinleştirilen bir çocuk, sakinliğin nefesten, bir sarılmadan ya da ortam değişikliğinden değil, ekrandan geldiğini öğrenir. Diğer araçlar da kullanılsın diye onu çoğu zaman sakinleştirme araçlarınızın dışında tutmaya çalışın.
Gün boyu arka planda açık televizyon. Kimse izlemiyor olsa bile arka planda açık televizyon, yetişkinlerin çocukla konuşma miktarını azaltır ve çocuğun oyununu kısaltır. Kimse izlemiyorsa kapatın.
Yatmadan önceki bir saatte herhangi bir şey. Sakin bir program bile yanlış zamanda uyarıcı bir ışık ve sestir. Ekran zamanını daha erkene alın ve son saati banyo, kitaplar ve olağan rutinle doldurun.
Otomatik oynatma ve izlemeye devam ettirmek için yapılmış uygulamalar. Pek çok çocuk uygulaması ve dizi-film platformu, durmanın hiçbir zaman doğal hissettirmeyeceği şekilde tasarlanmıştır. Otomatik oynatmayı kapatın, net bir sonu olan içerik seçin ve ödüller, geri sayımlar ve açılır pencerelerle dolu uygulamalardan kaçının.
Ekranı tehdit ya da pazarlık aracı olarak kullanmak. "Bunu yemezsen tablet yok" ekranı daha az değil, daha değerli yapar ve her yemeği bir alışverişe dönüştürür. Ekran zamanını davranıştan ayrı tutun.
Suçluluk sarmalları. Küçük çocuklukta ekran süresi ahlaki bir kusur değildir ve kötü bir hafta hiçbir şeyi geri almaz. Aylar boyunca tutarlılık, herhangi bir öğleden sonradan çok daha önemlidir.
Ne zaman yardım almalı
Aşağıdaki durumlarda çocuk doktorunuza ya da aile hekiminize danışın:
- ekran kullanımı uykunun, konuşmanın, oyunun ya da aile zamanının yerini alıyorsa ve değiştirmeyi denediğiniz halde yapamıyorsanız;
- tutarlı bir rutin ve önceden haber vermeye rağmen, birkaç hafta boyunca ekranı kapatmak her seferinde aşırı ve uzun süren bir sıkıntıya yol açıyorsa;
- çocuğunuzun dili konusunda, örneğin iki yaşında çok az kelimesi olması ya da üç yaşında kısa cümleler kurmaması gibi, ya da başkalarıyla nasıl bağ kurduğu konusunda, örneğin az göz teması, az işaret etme ya da az ortak oyun gibi herhangi bir endişeniz varsa. Bir gelişim kontrolü kısa sürer ve çoğu zaman içinizi rahatlatır;
- yorgun ya da çökkün olduğunuz için ekranlara yaslandığınızı fark ediyorsanız. Bu da başlı başına desteği hak eder.
Kaynaklar
- Dünya Sağlık Örgütü (WHO), "Guidelines on physical activity, sedentary behaviour and sleep for children under 5 years of age" (5 Yaş Altı Çocuklarda Fiziksel Aktivite, Hareketsiz Davranış ve Uyku Rehberi, 2019)
- Amerikan Pediatri Akademisi, İletişim ve Medya Konseyi, "Media and Young Minds" (Medya ve Küçük Zihinler; politika bildirisi, Pediatrics, 2016)
- Amerikan Pediatri Akademisi, HealthyChildren.org, "Family Media Plan" (Aile Medya Planı)
- Royal College of Paediatrics and Child Health (Birleşik Krallık Kraliyet Pediatri ve Çocuk Sağlığı Koleji), "The health impacts of screen time: a guide for clinicians and parents" (Ekran süresinin sağlığa etkileri: klinisyenler ve ebeveynler için rehber, 2019)