ParentAI
‹ Tüm rehberler

1 yaş

Bir Yaşında Ayrılık Kaygısı: Kreş Kapısında Vedalaşma, Yapışma ve Gece Ayrılıkları

Kreş kapısında avaz avaz ağlayan, babaannesi geldiğinde bacağınıza sarılan ya da banyoya bile peşinizden gelen bir bir yaşındaki, size sıradan ve kendince sağlıklı bir şey gösteriyor. Bu yıl aynı zamanda birçok ailenin ilk kez kreşe ya da bakıcıya başladığı yıldır; bu yüzden itiraz çoğu zaman tam da sakin bir teslime en çok ihtiyaç duyduğunuz anda gelir. Herkes için zordur ve geçer; vedalaşmalar istikrarlı ve öngörülebilir olduğunda genellikle daha da hızlı geçer.

Bu yaşta neden oluyor

Ayrılık kaygısı genellikle 10 ile 18 ay arasında bir yerde en güçlü halindedir; bu yüzden bebekken teslimleri rahat atlatan bir çocuk, birinci yaş gününden sonra çok daha yapışkan hale gelebilir. Ters giden bir şey yok; yalnızca birkaç gelişim aynı anda gelmiştir.

Çocuğunuz artık sizi sağlam bir şekilde hatırlıyor ve kapıdan çıktığınızda var olmaya devam ettiğinizi çok iyi biliyor. Henüz sahip olmadığı şey zaman duygusudur. Bir yaşındaki biri için "öğleden sonra dönerim" ile "haftaya dönerim" aynıdır; bu yüzden net bir sonu olmayan bir gidiş çok büyük gelebilir.

Aynı zamanda yürümek çocuğunuza sizden uzaklaşmanın bir yolunu, güçlenen iradesi de bu konuda fikirler vermiştir. Küçük çocuklar döngüler halinde keşfeder: oyuncak kutusuna gider, hâlâ orada olduğunuzu kontrol etmeye döner, yeniden gider. Siz, geri döndüğü üssünüz. Üssü başka biri tuttuğunda ya da üs binadan çıktığında keşif durur ve itiraz başlar. Bu itiraz aşırı bağımlılığın kanıtı değil, güvenli bağlanmanın işini yaptığının işaretidir.

Son parça dildir. Bir yaş civarında çoğu çocuk söyleyebildiğinden çok daha fazlasını anlar; korku gerçektir ama onu ifade etmek için elinde yalnızca ağlamak ve yapışmak vardır. Kreşte yeni bir sınıf, yeni bir kardeş, taşınma ya da bir hastalık dönemi gibi büyük geçişler, geçmiş gibi görünen yapışkanlığı geri getirebilir.

Ne işe yarar

Tek bir kısa vedalaşma ritüeli kullanın ve asla sessizce sıvışmayın. Her yerde tekrarlayabileceğiniz ve bir dakikanın altında kalan bir sıra seçin: bir sarılma, iki eline birer öpücük, "Hoşça kal, meyveden sonra görüşürüz", pencereden el sallama ve gidiş. Dikkati dağılmışken başkasına verilen ve sonra sizin gittiğinizi fark eden bir çocuk, her an kaybolabileceğinizi öğrenir ve çoğu zaman daha az değil daha çok tetikte olur. Öngörülebilir, görünür bir vedalaşma, ayrılıklar arasında rahatlamasını sağlayan şeydir.

Kreşte ya da bakıcıyla aşamalı bir uyum süreci isteyin. İyi kurumların çoğu bunu bekler ve sunar. Tipik bir düzen şöyledir: birlikte kalıp oynadığınız bir ilk ziyaret, sorumlu öğretmen yönetirken sizin kenarda oturduğunuz ikinci bir ziyaret, sonra yarım saatlik bir ayrılık, sonra bir sabah, sonra tam bir gün; hepsi bir iki haftaya yayılır. Kurumunuz bunu aceleye getiriyorsa daha fazla zaman isteyin; genellikle ilk ay içinde karşılığını verir.

Evde kısa ayrılıklar çalışın. Küçük, başarılı vedalaşmalar güven inşa etmenin en hızlı yoludur. "Çamaşırları asmaya gidiyorum, bir dakikaya dönerim" deyin, gidin ve ağlama tırmanmadan geri gelin. Siz başka bir odadayken banyoyu ya da öğle yemeğini başka bir yetişkin yapsın. İki üç hafta içinde araları uzatın. Minderin arkasında oynanan "cee-e" oyunları da aynı işi küçük ölçekte görür.

Yanına evden bir parça verin. Çantasında küçük bir peluş oyuncak, sizin kokunuzu taşıyan bir tülbent ya da lamine edilmiş bir aile fotoğrafı, duygu bastırdığında çocuğunuza tutunacak somut bir şey verir. Birçok kurum fotoğrafı çocuğun görebileceği bir yere koyar. Birinci yaş gününden itibaren gündüz uykusunda yatağında küçük, yumuşak bir teselli oyuncağı genellikle uygun kabul edilir, ama kurumunuzun kendi uyku kurallarına uyun.

Duyguyu adlandırın ve ne zaman döneceğinizi onun zamanıyla söyleyin. Çocuğunuz saati okuyamaz, ama günün dönüm noktalarını takip edebilir. "Annen gidince üzülüyorsun. Ben işe gidiyorum. Uykundan ve meyvenden sonra seni almaya geleceğim." Sakince ve bir kez söyleyin; beş kez tekrarlamak sizin de emin olmadığınız mesajını verir. Döndüğünüzde bunun gerçekleştiğini gösterin: "Meyveden sonra demiştim, işte geldim."

Çocuğunuzu hemen meşgul eden birine teslim edin ve kavuşmaları sıradan tutun. En iyi teslimler hızlı ve hareketlidir. Hoşça kal dediğiniz anda bakıcının çocuğunuzu ilginç bir şeye götüreceği konusunda önceden anlaşın: su oyun masası, el sallanacak pencere, arabalar kutusu. Sizin gidişinizi izlesin diye onu kucakta tutmak gözyaşlarını uzatır. Çoğu çocuk, siz gözden kaybolduktan ve başka bir şey olmaya başladıktan sonraki birkaç dakika içinde ağlamayı keser; bakıcıdan bunun ne kadar sürdüğü konusunda dürüst olmasını isteyin. Almaya gittiğinizde çocuğunuzu sevinçle ve bir sarılmayla karşılayın, sonra montuna ve ayakkabılarına geçin. Sizin tarafınızdan gözyaşlı ve dramatik bir kavuşma, çocuğunuza ayrılığın korktuğu kadar korkunç olduğunu söyler; sakin, mutlu bir kavuşma ise normal olduğunu.

Gece ayrılıklarına da aynı şekilde yaklaşın. Yatma vakti de bir vedalaşmadır ve gündüz yapışkan olan bir bir yaşındaki çoğu zaman akşam yedide de yapışkandır. Sabit, kısa bir rutin, hep aynı iyi geceler cümlesi ve seslendiğinde kısa, sıkıcı bir kontrol ("Buradayım. Uyku vakti. İyi geceler") karyolayı bir pazarlık alanına çevirmeden güven verir. Gece uyanmaları yeni ve yoğunsa önce gündüzdeki sebebe bakın: kreşe ya da bakıcıya yeni başlamak çoğu zaman kendini gece gösterir.

Nelerden kaçınılmalı

Oyalanmak ya da bir sarılma daha için geri dönmek. Vedalaştıktan sonraki her dönüş, çocuğunuza daha çok ağlamanın sizi geri getirdiğini öğretir ve bir sonraki vedalaşma daha uzun sürer. Hoşça kal dediyseniz gidin.

Ödülle rüşvet vermek ya da dikkat dağıtmak. "Ağlamayı bırakırsan bisküvi alırsın" demek, bırakıp gitmeyi bir pazarlığa çevirir ve gözyaşlarına bir amaç verir. Teselli ve hızlı bir teslim daha iyi işler ve takviye gerektirmez.

Duyguyu geçiştirmek. "Bir şeyin yok, hadi ama" iyi niyetle söylenir, ama çocuğu henüz kelimelere dökemediği bir duyguyla yalnız bırakır. Onu adlandırmak hiçbir şeye mal olmaz ve onunla başa çıkmayı öğrenmesine yardım eder.

Bakıcıyı ya da kurumu sık değiştirmek. Bir yaşındaki bir çocuğun her yeni yetişkinle güven kurmak için zamana ihtiyacı vardır. Mümkün olduğunca aynı sorumlu öğretmeni, bakıcıyı ya da anneanneyi, babaanneyi koruyun ve düzenlemeleri başka büyük bir değişiklikle aynı ayda değiştirmekten kaçının.

Kendi endişenizi kapıda belli etmek. Küçük çocuklar yüz okur. Kararsız görünürseniz, pencerenin önünde oyalanırsanız ya da yirmi dakikada bir kurumu ararsanız, çocuğunuz korkulacak bir şey olduğunu sezer. Endişenizi arabaya saklayın ve bakıcıyla önceden anlaştığınız bir saatte bir kez arayın.

Ne zaman yardım almalı

Kreşe ya da bakıcıya başladıktan sonraki birkaç hafta vedalaşmalarda biraz gözyaşı beklenir. Şu durumlarda çocuk doktorunuzla ya da aile hekiminizle konuşun:

Kaynaklar

Bu rehber genel bilgilendirme amaçlıdır; tıbbi veya psikolojik tavsiye yerine geçmez. Çocuğunuz için endişeleniyorsanız bir doktora ya da uzmana danışın.